پاتریک هنری: بنیانگذار فراموش شده

به یاد پاتریک هنری، بنیانگذار فراموش شده، "به من آزادی بده یا به من مرگ بده." پاتریک هنری در طول انقلاب آمریکا بسیار محبوب بود. حتی توماس جفرسون، که به مرور زمان نسبت به هنری (بعضی می گویند حسادت) نفرت عمیقی پیدا کرد، مجبور شد اعتراف کند که "اکنون نمی توان گفت که بدون پاتریک هنری چه کاری باید انجام می دادیم." ادموند راندولف، یک رهبر میهن پرست به خودی خود، توضیح داد که «این پاتریک هنری بود که نبوغ کشورش را بیدار کرد و گروهی از میهن پرستان را به هم پیوند زد تا علیه ظلم و ستم ملتی مانند بریتانیای کبیر سرپیچی کنند». با این حال، امروزه از پاتریک هنری بد یاد می شود. بیشتر آمریکایی ها ممکن است در بهترین حالت ممکن بخشی از یک سخنرانی معروف را به خاطر بیاورند: «به من آزادی بده یا به من بمیر». دلایل فراموشی تاریخی ما چندین است: پس از انقلاب، هنری تصمیم گرفت با تصویب قانون اساسی ایالات متحده مخالفت کند، زیرا معتقد بود که این قانون یک دولت دور و بیش از حد قدرتمند ایجاد می کند، و او از سمت پیشنهادی در دولت جورج واشنگتن امتناع کرد و حافظه تاریخی او را کمرنگ کرد. به همان اندازه مهم، هنری در سال 1799 اندکی پس از یک کمپین سیاسی که در آن، به دستور واشنگتن، با حمله جفرسون و جیمز مدیسون به حقوق ایالات رادیکال به دولت ایالات متحده مخالفت کرد، درگذشت و جفرسون بیست و شش سال بعد را صرف حمله سیستماتیک به هنری کرد. میراث پاتریک هنری، که به شعله ور شدن انقلاب کمک کرد، شایسته بهتر است. این دوره به بررسی چگونگی غلبه بر چالش‌ها برای رسیدن به قله سیاست ویرجینیا و متحد کردن آمریکایی‌ها در پشت چالش با بریتانیا - ابرقدرت قرن هجدهم، می‌پردازد، چرا او با قانون اساسی ایالات متحده مخالفت کرد، و چرا پس از آن از بازنشستگی خارج شد. برای دفاع از قانون اساسی مردم در برابر حملات جفرسون و مدیسون. شرکت کنندگان باید نقش هنری را در اعلان انقلاب ارزیابی کنند و بررسی کنند که آیا او نقشی به همان اندازه در نجات آن داشته است. این دوره همچنین باید درک بهتری از نیروهای پیچیده سیاسی، اقتصادی و مذهبی ایجاد کند که جمهوری اولیه را شکل دادند. به عنوان یک دوره بیوگرافی، همچنین نشان می دهد که چگونه شخصیت ها حتی در اساسی ترین تاریخ ملی نقش مهمی دارند. تخصیص تصویر: تصویر پس‌زمینه این صفحه وب پاتریک هنری قبل از خانه برگزس ویرجینیا توسط پیتر اف. روترمل (1851) است که با تشکر ویژه از مالک، بنیاد یادبود پاتریک هنری. نقاشی پاتریک هنری در سال 1765 "سزار سخنرانی بروتوس خود را داشت" (که در سخنرانی دوم مورد بحث قرار گرفت) کاملاً رمانتیک است -- نه هنری و نه خانه بورگس اصلاً اینگونه به نظر نمی رسید -- اما نشان می دهد که هاگیوگرافی هنری تقریباً خداست. - مانند احترام، اندکی پس از این مرگ آغاز شد.