پیش از تاریخ، هدف و آینده سیاسی کتاب مقدس

اورشلیم در حالی که دیوارهایش توسط ارتش بابل با خاک یکسان شده بود به صف طولانی شهرهای مغلوب باستانی پیوست - از اور و نینوا و تخت جمشید تا خود بابل. در حالی که برخی از تخریب نجات یافتند، برخی دیگر نتوانستند. اما هیچ‌کدام به فاجعه سیاسی واکنش نشان ندادند و بنای یادبود مفصل و ماندگاری را که ما در کتاب مقدس می‌بینیم برای سقوط خود ساخته‌اند. اکثر جمعیت های تسخیر شده، انقیاد خود را مایه شرمساری می دانستند. آن‌ها آن را به فراموشی سپرده‌اند و به جای آن تصمیم گرفتند تا دوران طلایی گذشته را تمجید کنند. در مقابل، نویسندگان کتاب مقدس با تألیف نوشته‌های گسترده‌ای که شکست جمعی را تصدیق می‌کنند، عمیقاً درباره علل آن تأمل می‌کنند و در نتیجه زمینه‌ای برای امید جمعی کشف می‌کنند، به ضرر واکنش نشان دادند. این دوره با کار بر روی متون رنگارنگ کتاب مقدس و باستانی خاور نزدیک، و استفاده از مجموعه‌ای از نمونه‌های مقایسه‌ای، شیوه کاملی را نشان می‌دهد که نویسندگان کتاب مقدس با پیشبرد برنامه‌ای دموتیک که جامعه را در مرکز قرار می‌دهد، به شکست پاسخ دادند. هدف نویسندگان کتاب مقدس ایجاد یک ملت بود و آنها به دنبال تحقق این هدف از طریق یک متن مشترک بودند که شامل داستان ها و ترانه ها، حکمت و قوانین است. این مجموعه نوشته ها، بدون شک، متعلق به بزرگترین دستاوردهای بشریت است. در حالی که تمدن‌های بزرگ خاور نزدیک انرژی و منابع خود را در بناهای سنگی سرمایه‌گذاری کردند که می‌توانستند توسط ارتش‌های مهاجم از بین بروند، نویسندگان کتاب مقدس میراث ادبی‌ای از خود بر جای گذاشتند که تا به امروز به شدت مورد مطالعه قرار گرفته است. مهمتر از آن، پاسخ رویایی این نویسندگان به شکست، حکمت رادیکال جدیدی را آشکار کرد: این تصور که یک مردم بزرگتر از دولتی است که بر آن حکومت می کند، و اینکه یک جامعه زمانی می تواند از فروپاشی جان سالم به در ببرد که همه اعضای آن بتوانند ادعای بخشی از آن را داشته باشند. پای و بنابراین دلیلی برای مشارکت فعال در زندگی جمعی آن داشته باشد.