چرا فقط شعر بنویسید در حالی که می توانید شعرهای بهتری بنویسید؟ این دوره بر اساس این مفهوم ساخته شده است که هیجان انگیزترین نوشتن پس از اولین پیش نویس شروع می شود. این مخصوصاً برای افرادی است که معتقدند نوشتن شعر فقط برای بیان خود مانند استفاده از اینترنت فقط برای ایمیل است. به هر حال، شعر می تواند طرز فکر شما و خوانندگانتان را نسبت به جهان و ساکنان آن تغییر دهد. می تواند زمینه جدیدی را برای زبان ایجاد کند. یک ورق کاغذ خالی را به کنسرتی پر از صدا و موسیقی تبدیل کنید. اگرچه هر یک از ما ممکن است این پتانسیل را داشته باشد که چنین اتفاقی بیفتد، اما درک اینکه چگونه می توان از چندین ابزار ترکیب شعری استفاده کرد (و با جسارت "سوء استفاده") راه های بیشتری را در اختیار شما قرار می دهد (و اگر این کار را درست انجام دهیم، ما ممکن است بیش از همه خودمان را شگفت زده کنیم). ما اصطلاحات و ابزارهای کلیدی شعری را با مطالعه اشعار تعداد انگشت شماری از شاعران مدرن و معاصر پوشش خواهیم داد و سپس این فرصت را خواهیم داشت که از طریق تعدادی از درخواست‌ها، دست خود را در نوشتن پیش‌نویس شعر جدید امتحان کنیم. در طول دوره شما این فرصت را خواهید داشت که پیش نویس های شعر خود را کارگاه آموزشی کنید و در مورد کار خود بازخورد دریافت کنید و به سمت شعر صیقلی تر کار کنید.

نقاشان، شاعران، رمان‌نویسان و عکاسان ژاپنی قرن نوزدهم، در آرزوی خود برای ثبت «زندگی واقعی»، به روش‌هایی همکاری کردند که به ندرت توسط معاصران اروپایی‌شان کشف شده بود. این دوره به فراگیران این فرصت را می دهد که با رفتار، معیارهای اخلاقی و برخی از شرایط مادی پیرامون هنرمندان ژاپنی در قرن نوزدهم روبرو شوند و از آنها قدردانی کنند تا فرضیات ما در مورد اینکه «رئالیسم» هنری چیست و به چه معناست، تجدید شود. فراگیران با درک روشنی از نحوه تصور و بازنمایی جامعه و فرد در ژاپن مدرن اولیه، از آن خارج خواهند شد. بر خلاف هنرهای معاصر غرب، که بدهی مشترک خود را به عنوان «هنرهای خواهر» تصدیق می کنند، اما بر اساس ژانر و گفتمان تقسیم می شوند، فرهنگ بصری و ادبی ژاپن تمایل به ترکیب، تولید متون ادبی با الهام از تصاویر بصری و تصاویر بصری داشت که پس از آن با آنها حک می شد. شعر و نثر توجه و توانایی تفسیر این تفکیک ناپذیری فرهنگ های بصری/ادبی برای درک ارزش های اجتماعی و روانشناختی نهفته در زیبایی هنر ژاپن ضروری است.